ഇന്ത്യൻ പാർലമെന്റിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ അപൂർവ നിമിഷങ്ങളുണ്ട് — ഭരണപക്ഷം പ്രതിപക്ഷത്തെ ഒരു ചലനമറ്റ അവസ്ഥയിലേക്ക് തള്ളിവിടുന്ന സന്ദർഭങ്ങൾ. ഭരണഘടന (131-ാം ഭേദഗതി) ബിൽ 2026 അത്തരമൊരു സന്ദർഭമാണ്. മോദി സർക്കാർ ലോക്സഭാ സീറ്റുകൾ 550-ൽ നിന്ന് 850 ആക്കാനുള്ള നിർദ്ദേശം നാരി ശക്തി വന്ദൻ അധിനിയം — വനിതാ സംവരണം — മായി ബന്ധിപ്പിച്ച് രാഷ്ട്രീയ ചെസ് കളിച്ചിരിക്കുന്നു.
കണക്കുകൾ നോക്കാം — ലോക്സഭയിൽ ബിൽ പാസാക്കാൻ ഹാജരായ അംഗങ്ങളുടെ മൂന്നിൽ രണ്ട് പിന്തുണ വേണം. 540 അംഗങ്ങളും ഹാജരായാൽ 360 വോട്ട് ആവശ്യമാണ്. പ്രതിപക്ഷത്തിന് ആകെ 234 എംപിമാരുണ്ട് — കോൺഗ്രസ്, എസ്പി, ടിഎംസി, ഡിഎംകെ ചേർന്ന് 185 എംപിമാർ. ബിൽ തടയാൻ ഈ സംഖ്യ മതിയെന്ന് തോന്നാമെങ്കിലും, യഥാർത്ഥ ചോദ്യം ഇതാണ് — വനിതാ സംവരണത്തെ എതിർക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ ഭാരം പ്രതിപക്ഷത്തിന് താങ്ങാനാകുമോ?
പ്രതിപക്ഷം "ഡീലിമിറ്റേഷനെ എതിർക്കുന്നു, വനിതാ സംവരണത്തെ അല്ല" എന്ന് പറയുന്നു. പക്ഷേ സാധാരണ ജനങ്ങൾക്ക് ഈ വ്യത്യാസം മനസ്സിലാകില്ല. ടിവി സ്ക്രീനിൽ കാണുന്നത് ഒന്ന് മാത്രം — "പ്രതിപക്ഷം സ്ത്രീകൾക്കെതിരെ." ഖർഗെയുടെ പത്രസമ്മേളനത്തിൽ എത്ര സൂക്ഷ്മതകൾ വിശദീകരിച്ചാലും, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഗ്രൗണ്ടിൽ ഇത് ഒരു വാക്യത്തിൽ ചുരുങ്ങും. ഇത് Pelium രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ശുദ്ധമായ കളിയാണ് — കോടിക്കണക്കിന് സ്ത്രീകൾക്ക് പാർലമെന്റിൽ പ്രാതിനിധ്യം നൽകുന്ന ബില്ലിനെ എതിർക്കുന്ന ഓരോ പാർട്ടിയും സ്വന്തം വോട്ട് ബാങ്കിൽ വിള്ളലുണ്ടാക്കുകയാണ്.
രാജ്യസഭയിൽ NDA കൂടുതൽ ശക്തമാണ്. 244 അംഗങ്ങളിൽ മൂന്നിൽ രണ്ട് ഭൂരിപക്ഷത്തിന് 163 വോട്ട് വേണം, NDA-യുടെ കൈയിൽ 141 ഉണ്ട്. പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം ഹാജരാകാതിരുന്നാൽ ഫലപ്രദ ഭൂരിപക്ഷം കുറയും. TDP പോലുള്ള സഖ്യകക്ഷികളുടെ ആശങ്കകൾ സർക്കാരിന് സമയവും തന്ത്രവും ഉപയോഗിച്ച് കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ കഴിയും.
സത്യം ഇതാണ് — ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യത്തിൽ സ്ത്രീകളുടെ പ്രാതിനിധ്യം ലജ്ജാകരമാംവിധം കുറവാണ്. പാർലമെന്റിൽ സ്ത്രീകളുടെ പങ്ക് 15%-ൽ താഴെയാണ്. പതിറ്റാണ്ടുകളായി എല്ലാ പാർട്ടികളും വനിതാ സംവരണം വാഗ്ദാനം ചെയ്തു പക്ഷേ നടപ്പാക്കിയില്ല. മോദി സർക്കാർ നാരി ശക്തി വന്ദൻ അധിനിയം അംഗീകരിച്ചതിനു പുറമേ അത് നടപ്പാക്കാനുള്ള വഴിയും ഒരുക്കുകയാണ്. പ്രതിപക്ഷത്തിന് ഡീലിമിറ്റേഷനിൽ എതിർപ്പുണ്ടെങ്കിൽ ഭേദഗതികൾ നിർദ്ദേശിക്കട്ടെ — ബിൽ മൊത്തമായി എതിർത്ത് വനിതാ ശാക്തീകരണ ചരിത്ര പ്രവാഹത്തിന് മതിൽ കെട്ടുന്നത് ജനവികാരത്തിന്റെ സുനാമി തടയില്ല.